‘This Changes Everything: Capitalism vs. the Climate’ reviewed by Nathan Wood


This Changes Everything: Capitalism vs. the Climate

Simon & Schuster, New York, 2014. 566pp., $30 hb
ISBN 978451697384

Reviewed by Nathan Wood

About the reviewer

Nathan Wood is finishing his PhD in Philosophy at the University of Georgia. His research interests …

More

[Farsi translation]

Naomi Klein’s new book gives an insightful and thoroughgoing analysis of the connection between the crisis of climate change and capitalism. From the ideology of climate change denial to the variety of incredulous technological solutions, she provides a compelling argument for the strong connection between the neoliberal policies given free reign over the last 30 years and the rapid environmental devastation we currently face. This book is best understood as an extension of her earlier work The Shock Doctrine, insofar as she hopes that “climate change can be a People’s Shock, a blow from below” (10). In that book she chronicles the rise of “disaster capitalism” and its origins within CIA torture techniques, the purpose being to disorient the prisoner into a position of shock that makes them psychologically susceptible to comply with the interrogators’ demand for information or obedience. The shock doctrine is this individual process of susceptibility applied on a mass scale. On this doctrine the shock makes us more receptive to changes and it is Klein’s hope that the truth of climate change is shock enough to motivate radical revision of certain deeply held beliefs about society and the economy.

The facts, case studies, and statistics presented in the book are certainly shocking. It is not simply the fact that a 2 degree rise in global temperature (which we are on track to meet in 2017) will be the tipping point for our planet’s inevitable dissolution, but the stories of ecological destruction wrought by the coal, oil, and natural gas industries on cities, islands and even entire countries add to the shock. It would have been easy to write a scare-tactic book, but this book is balanced with optimistic accounts of various environmental movements which have made great strides in curbing fossil fuel expansion as well as success stories of cities and communities that have ‘gone green’ and are now better off. Another important contribution this book makes is to remind the reader how these environmental concerns are closely tied to social and economic justice. After all, those who are going to be hit hardest by the dramatic changes in climate because of the increasing frequency of hurricanes and super-storms as well as the increasing cost in basic necessities caused by food shortages are the poor. The wealthy are largely insulated from these changes and have the security and stability to adapt with little personal cost. Social and economic inequality is not merely a lifestyle question when confronted with climate change; it is also a matter of survival.

Given the positive elements of this book, it is important to note that it does not represent a Marxist critique of capitalism. Her recommendations in the book to increase taxes and penalties on the fossil fuel companies and to reinvest that money in solar, wind, and other renewable energy development do not fundamentally call into question the contemporary economic paradigm. They lie more in line with a progressive Keynesian approach to economic stability. However, her emphasis upon local development and community energy independence is something that many socialists will find appealing. One of the many interesting examples involves members of the Northern Cheyenne tribe engaged in taking their energy independence into their own hands through a program teaching them how to install solar heaters on their homes in the reservation. By achieving energy independence from the electrical company the members of the Northern Cheyenne tribe take an important and necessary step toward their independence from a livelihood dependent upon capitalist production. The high-cost electricity due to the very poor housing and living conditions on the reservation kept the community in poverty with high unemployment and, as Klein claims, that is the primary reason that opening up the reservation lands to coal mining was even considered as a serious option in that community. Marxists and socialists alike can surely agree that this energy independence means not only giving them the opportunity to strengthen their local economy by investing the money saved into their local businesses, but also prevents further domination from a dangerous and devastating coal industry. Through other accounts of how local communities have embraced renewable energy, Klein offers a hopeful path towards communal independence that should be of interest to anyone invested in weakening the monolithic and hegemonic instruments of Capital.

Klein’s reluctance to explicitly align her critique with Marxism is, all in all, not very surprising. The environmental movement has, on the whole, cast a fairly disparaging evaluation of the relevance of Marxism for understanding and resolving the problem of climate change. One prominent reason is the view that Marx endorses a kind of technological determinism. Thinkers such as Robert Heilbroner popularized this interpretation of Marx as committed to understanding technology as the ultimate source for economic change, whereas other Marxists, David Harvey for instance, accuse this interpretation of an oversimplification of Marx’s understanding of the relationship between technology and capitalism. Where Klein is most directly engaged with the concerns of Marxists is on this question.

Klein is silent on the connection between her own critique and Marx, but one of her main points in the book is to uncover the connection between the development of the environmental crisis and the development of capitalism. Can the environmental crisis cause a crisis in capitalism? Initially, this seems implausible, simply because ‘crisis’ refers to two different phenomena; one is environmental, whereas the other is economic. However, insofar as economic crises in capitalism demand new avenues for producing, circulating, and realizing surplus value, overcoming these crises involves a mixture of political, economic, and significant technological fixes. What connects the environmental crisis with the economic crisis is the history of technological development spawned by the growth of capitalism. New technologies do not simply satisfy already existing needs, but create a market for new needs as well as new products to go along with them. The possibility of “over-consumption” as a problem is directly linked to this feature of technological development within capitalism and the environmental crisis is due in large part to over-consumption. The role that technology has played in the environmental crisis is undeniable. But why does this potentially make the environmental crisis a unique crisis in capitalism?

Klein takes note of many attempts to escape the radical revision of the economic paradigm of capitalism that the environmental crisis calls for through the hope of some technological work-around that can allow us to adapt the environment to our lifestyle. A significant portion of the book is devoted to arguing that no such technological fix is available, nor will it really solve our environmental problems. She discusses numerous examples of how Capital has attempted to overcome the increasingly frequent environmental obstacles preventing “business as usual.” What many of the cases share is an attitude of “doubling-down” and forcing the technology to move along like a Kindergartener trying to force a square peg into a round hole. The book begins with a story of how in the summer of 2012 (which saw some of the most extreme heat in Washington, D.C.) her flight was unable to leave on time due to the wheels having melted into the tarmac. It was only a temporary delay until the airliner brought in the heavy machinery to tow the plane onto the tarmac and help it reach enough speed for takeoff. The answer to addressing the problems that out of control emissions have caused is paradoxically to burn more emissions. What makes this crisis for capitalism unique is that while there are economic, legal, and political limitations to how Capital can operate, they are nothing like the inherent limitations of the environment. Klein quotes Jeremy Grantham writing in 2012: “‘Capitalism, by ignoring the finite nature of resources and by neglecting the long-term well-being of the planet and its potentially crucial biodiversity, threatens our existence.’” But as Klein points out, “that doesn’t mean savvy investors can’t get very rich on the way down, both from the final scramble for fossil fuels, and by setting themselves up as disaster capitalists” (233). Therein lies the unique power of this contradiction. While the earth and its resources regenerate, they are not unlimited, and the earth’s capacity for regeneration is slowly impeded by the ever-widening reach of Capital. This terrifying realization fuels a disaster-capitalism that sees a ruined world as simply a new market opportunity.

The nature and extent of this contradiction in Capital is where the real interest in this book lies for Marxists. Klein makes a convincing case that capitalism is the clear culprit behind climate change. However, additionally it also provides evidence to the uniqueness and pivotal significance of the climate crisis for capitalism that Marxist thinkers such as John Bellamy Foster have argued. There are still critics of this view, most notably David Harvey in his book Seventeen Contradictions and the End of Capitalism, and this sets the stage for the connection between climate change and capitalism as an important debate that the Left cannot afford to ignore. 

3 April 2015

One comment

  1. Hello, thanks for this article! Here is a translation into Persian:

    كاپيتاليسم در برابر طبيعت
    نوامي كلاين
    نيويورك، 2014، 566 ص. 30 دلار
    ISBN 978451697384
    Reviewed by: Nathan Wood
    Translated into Persian:Shahriyar kalavani

    كتاب جديد نوامي كلاين، نويسنده دكترين شوك، تحليلي همه جانبه و عميق از رابطه يِ ميان بحران تغييرات زيست محيطي و كاپيتاليسم است. كلاين با بررسي ايدئولوژي انكار تغييرات زيست محيطي و مجموعه اي از راه حل هاي بي ربط و ناكارآيِ ارائه شده يِ تكنولوژيكي، بحث اقناعي در رابطه با پيوند ميان سياست هاي نوليبرال و محيط زيست در سي سال اخيرپيش مي كشد كه موجب نابودي لگام گسيخته ي محيط زيست شده است. صاحبنظران اين كتاب را ادامه يِ منطقيِ كتاب دكترين شوك وي مي دانند و خود كلاين اميدوار است كه « تغييرات زيست محيطي به صورت چنان شوك مردمي درآيد كه بتواند تغيير از پايين را دامن بزند»(10). در اين كتاب نوامي كلاين با تاريخ نگاريِ نحوه يِ برآمدنِ « كاپيتاليسم مصيبت بار» و ريشه هايِ آن، به شيوه هايِ شكنجه يِ سيا اشاره مي كند كه در آن زنداني را در موقعيت شوك قرار داده و به لحاظ رواني تسليم كامل بازجوياني مي كنند، بازجوياني كه هم اطلاعات مي خواهند و هم اطاعت ( سيستم تواب سازي). بگفته يِ كلاين، دكترين شوك روند اطاعت فردي را در مقياس توده اي حاكم مي كند و از سوي ديگر موجب حساس شدن هوش و حواس انسانها مي گردد. كلاين اميدوار است واقعيت تغييرات زيست محيطي باندازه كافي شوك برانگيزاننده اي به مردم وارد كند تا موجب بازبيني راديكال باورها در مورد جامعه و اقتصاد بشود. حقايق، مطالعات موردي و آمار و ارقام ارائه شده در كتاب براستي شگفتي آورند. موضوع صرفاً افزايش دو درجه اي دما ( سال 2017 نقطه يِ اوج آن خواهد بود) و پي آمدهاي ناگوار و تخريبي ناشي از آن نيست بلكه روايت هايِ مربوط به تخريب محيط زيست از جانب صنايع گاز طبيعي، نفت و ذغال سنگ در جزاير، كشورها و سراسر جهان براستي بهت آورند. گرچه نوشتن كتابي هراس آور و وحشت انگيز چندان كار سختي نيست، اما اين كتاب در ارائه موارد مثبت در دستآوردهايِ جنبش هايِ محيط زيستي و ذكر نمونه هاي خوب در جلوگيري از كاربرد سوخت هايِ فسيلي و موفقيت شهرها و جوامعي كه « سبز شده » و اينك در وضعيت مناسب هستند، حد تعادل را رعايت كرده است. يكي ديگر از مواردي كه در اين كتاب ذكر شده رابطه يِ تنگاتنگ پيشرفت وضعيت محيط زيست با بهبود وضع معيشتي، عدالت اقتصادي و اجتماعي و آزادي هايِ مدني مردم و جوامع است. جوامع فقير كه در نتيجه يِ غارت و چپاول منابع طبيعي و نابوديِ محيط زيست شان از سوي سرمايه يِ جهاني به خاك سياه نشسته اند براي تامين مايحتاج ضروري و مواد غذايي مجبور به صرف هزينه هايِ هنگفت و افتادن در چرخه يِ فقر، فساد و سركوب روزافزون هستند. كشورهايي غني از اين نابودي محيط زيست تاحدودي بركنار مانده و در نتيجه از ميزان هزينه شان كاسته شده است. به اين ترتيب نابرابري اقتصادي و اجتماعي صرفاً مسئله شيوه يِ زندگي نيست بلكه در واقع مسئله يِ مرگ و زندگي است. دررابطه با اين كتاب بايد خاطرنشان كنم كه نقد كاپيتاليسم از موضع ماركسيستي انجام نمي گيرد. پيشنهاد كلاين براي افزايش ماليات و جريمه ها بر سوخت هايِ فسيلي و صرف درآمد حاصل از آنها در انرژي هاي تجديد پذير همچون انرژي خورشيدي، باد و غيره، پارادايم اقتصادي معاصر را به چالش نمي كشد. اين پيشنهادات بيشتر مطابق با رويكرد مترقي كينزي به ثبات اقتصادي است. با اينهمه اما بسياري از سوسياليستها با تاكيد وي بر توسعه يِ محلي استقلال انرژي جامعه همدردي نشان خواهند داد. يكي از نمونه هاي جالب توجه، در مورد اهالي چيان شمالي است كه استقلال انرژي خود را با برنامه يِ آموزشي مبني بر نصب وسايل گرمايشي خورشيدي در منازل شان كسب كرده اند. مردم قبيله چيان شمالي با كسب استقلال انرژي از كمپاني هايِ انرژي كاپيتاليستي گام ضرور مهمي در جهت قطع وابستگي به كالاهاي اساسي توليدي كاپيتاليستي برداشته اند. به دليل فقر، بيكاري گسترده و وضعيت نامناسب اقتصادي، هزينه يِ الكتريسيته براي اهالي قبيله بسيار بالا بود و همين امر باعث رشد روزافزون بهره برداري از معادن زغال سنگ در منطقه مي شد. ماركسيست ها و نيز سوسياليست ها قبول دارند كه استقلال انرژي و پس انداز پول تجارت ذغال سنگ، نه تنها به مفهوم تقويت اقتصاد محلي آنهاست بلكه در آينده از خطرات و نابودي صنعت ذغال هم جلوگيري مي كند. كلاين با شاهد آوردن ساير جوامعي كه از انرژي هايِ تجديد پذير استفاده كرده اند راهي اميدواركننده براي استقلال اجتماعي در برابر ابزارهايِ انحصاري و هژمونيك سرمايه ارائه مي دهد. تلاش كلاين براي كشيدن خط فاصل روشن ميان نقد خود و نقد ماركسيستي زياد هم تعجب آور نيست. در كل، جنبش محيط زيست براي درك و حل مشكلات تغييرات زيست محيطي خود را كاملاً به ماركسيسم مرتبط نمي كند. يكي از دلايلي كه عموماً عرضه مي شود انتساب ماركس به نوعي دترمنيسم تكنولوژيك است. متفكريني مثل روبرت هايلبرونر با ارائه تفسيري از ماركس مبني بر اينكه برداشت وي از تكنولوژي به مثابه يِ عامل اصليِ تغييرات اقتصادي بوده به اين باور عمومي دامن زده اند در صورتيكه ماركسيست هايِ ديگري همچون ديويد هاروي اين برداشت را تفسيري ساده لوحانه و دركي ناقص از برداشت ماركس از رابطه يِ ميان تكنولوژي و كاپيتاليسم بشمار مي آورند. البته كلاين مستقيماً با دغدغه هاي ماركسيسم نسبت اين موضوع درگير مي شود. كلاين در خصوص رابطه يِ ميان نقد خود و ايده هايِ ماركس سكوت اختيار مي كند اما يكي از نكات عمده اي كه وي در كتابش آن را باز مي كند، رابطه يِ ميان توسعه يِ بحران هاي محيطي و توسعه يِ سرمايه داري است. آيا بحران هايِ زيست محيطي قادرند موجب بحران در سيستم كاپيتاليستي شوند؟ اين سوال در ظاهر چندان منسجم نيست زيرا بحران از دو فنومن متفاوت منتج مي شود: محيط و اقتصاد. تاكنون بحران هايِ اقتصادي راههاي جديدي پيش پاي توليد، توزيع و رئاليزه شدن ارزش اضافي گذاشته و براي غلبه بر بحران مجموعه اي از عوامل اقتصادي، سياسي و تدابير مهم تكنولوژيكي اتخاذ شده اند. آنچه بحران هايِ زيست محيطي را به بحران هايِ اقتصادي مرتبط مي كند تاريخ توسعه يِ تكنولوژيكي به همراه توسعه يِ سرمايه داري است. تكنولوژي هايِ جديد قادر به برآوردن نيازهايِ سابق نيستند بلكه بازارهايي براي نيازهايِ جديد ايجاد مي كنند و توليدات جديد پابه پاي آنها افزايش مي يابند. مشكل « مصرف اضافي» مستقيماً به توسعه يِ تكنولوژيكي در كاپيتاليسم مربوط است و بحران هايِ زيست محيطي عمدتاً به مصرف اضافي مربوطند. نقش تكنولوژي در بحران هايِ زيست محيطي غيرقابل انكار است. اما چه چيزي بحران زيست محيطي را به صورت بحران ويژه يِ كاپيتاليسم در مي آورد؟ كلاين به تلاش پارادايم اقتصاد كاپيتاليستي جهت بازبينيِ راديكال بحران هايِ زيست محيطي به اميد كاهش مشكلات از طريق فعاليت هايِ تكنولوژيك اشاره مي كند. بخش اعظم كتاب اما به اين بحث اختصاص دارد كه تحت نظام كاپيتاليستي امكان بازسازي تكنولوژي وحل مشكلات زيست محيطي وجود ندارد و براي اثبات اين موضوع مثال هايِ متعددي از تلاش سرمايه براي غلبه بر مشكلات زيست محيطي ذكر مي كند كه در نهايت به دليل ممانعت از « جريان معمول سرمايه» كنار گذاشته شده اند. كتاب با بيان قضيه تابستان گرماي بيسابقه يِ 2012 در واشنگتن آغاز مي شود كه پرواز او به دليل فرو رفتن لاستيك هاي هواپيما در آسفالت نرم شده يِ باند پرواز كنسل مي شود. البته اين تاخير در پرواز موقتي بوده و مسئولين با استفاده از ماشين هاي سنگين امكان پرواز را فراهم مي كنند. نحوه يِ حل اين مسئله نشان داد كه كاپيتاليسم نخست ايجاد مشكل مي كند و بعد برايِ حل آن خرج اضافي روي دست مردم مي گذارد. اين مشكلات در واقع مشكلات ذاتي طبيعت نيستند. كلاين از نوشته يِ جرمي گرانتام در 2012 نقل مي كند:« كاپيتاليسم با ناديده گرفتن ذات مطلق منابع طبيعي و سرنوشت آينده يِ زمين، حيات انسانها را تهديد مي كند.» همانگونه كه كلاين خاطرنشان مي سازد سرمايه داري با غارت منابع هرچه بيشتر غني تر مي شود و به كاپيتاليسم فلاكت آفرين تبديل مي شود. اينجا تضاد اصلي خود را نشان مي دهد. درست است كه زمين و منابع موجود در آن بازتوليد مي شوند اما سرعت بازتوليد آنها به مراتب كندتر از سرعت افزايش حرص و ولع كاپيتاليست هاست. اينجاست كه سرمايه يِ فلاكت آفرين زمين در حال نابودي را به مثابه يِ بازار سود آفرين مي بيند نه مكاني براي شاد زيستن. طبيعت و تضاد سرمايه با آن دلمشغوليِ عمده يِ اين كتاب است. كلاين با ادله يِ كافي و مستند ثابت مي كند كه كاپيتاليسم عامل حقيقي نابودي طبيعت، بحران زيست محيطي و تغييرات آب و هوايي است. مباحث كلاين با نوشته هاي جان بلامي فاستر در اين زمينه هماهنگي دارد. البته نقدهايي هم در كتاب« هفده تضاد و پايان كاپيتاليسم» ديويد هاروي بر اين ديدگاه عرضه شده است. مجموعه يِ اين نقدها – چه موافق و چه مخالف- نشان مي دهد كه چپ نمي تواند خود را از موضوعات حياتي محيط زيستي كنار بكشد. * ناتان وود پرفسور فلسفه دانشگاه جورجيا

Make a comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *