‘Controversies: A Dialogue on the Politics and Philosophy of Our Times’ reviewed by Jeff Noonan

and
Controversies: A Dialogue on the Politics and Philosophy of Our Times

Translated by Susan Spitzer, Polity Press, Cambridge, 2014. 200pp., £14.99 pb
ISBN 9780745682174

Reviewed by Jeff Noonan

About the reviewer

Jeff Noonan is Professor of Philosophy at the University of Windsor, Windsor, Ontario, Canada. His …

More

[Farsi translation]

If it is true, as Alain Badiou says in Controversies, that he is a “Platonist through and through,” (132) then it is fitting that the book takes a dialogical form. While English speaking readers unfamiliar with the work of Badiou’s former comrade Jean-Claude Milner will find some of the details of their differences difficult to interpret, the more general political and philosophical differences they discuss shed light on central problems of our age. While a certain polite restraint prevails throughout most of three exchanges that form the body of the book (it concludes with brief written statements by each thinker in which they clarify and sharpen their differences) there are moments where one can feel the genuine heat that only face to face argument can generate. Controversies is thus an important addition to contemporary political philosophy.

Badiou and Milner, both former Maoists in the 1960s have grown far apart politically in the ensuing decades. Of the varied problems they explore, four stand out: 1) the meaning of “politics” and its foundational values; 2) the failure of the twentieth century left and the future of the communist project, 3) the status of universal Ideas and truths, and 4) the state of contemporary political debate in France. I will treat each topic in turn.

For Jean-Claude Milner, politics is essentially concerned with “bodies and their survival.” (12) The main political lesson of the twentieth century is that a way must be found to transform violent conflict—which has only resulted in massacres but no real solutions to the underlying structural causes of oppression and exploitation—into political argument. Politics for Milner is a procedure in which the attempt to convince through argument replaces the attempt to destroy the opponent through violence. Badiou, while agreeing that “it is better not to kill, if possible,” (104) maintains forcefully that to simply condemn massacres is abstract moralism that ensures only that the killing will continue: “I would say,” he argues, “that … the massacres, are only intelligible … —and that we can therefore only work to prevent them—if we understand the politics that mad them possible.”(25) The difference here speaks not only to a difference of interpretation of causes (moral blindness to suffering bodies in Milner’s case, incompatible political projects in Badiou’s) but also a fundamental difference over the meaning of politics. For Milner politics is essentially conservative: it should do no harm. For Badiou, politics is activist: trying to do no harm lets existing harms continue unchallenged. The twenty first century needs a new politics in which the goal is not survival but a new articulation of the Ideas of freedom and equality. Survival is the goal of the “the human animal;” (95) truth the aim of the human being.

 While Badiou’s critique of Milner is sound in so far as it is the case that life-preservation demands understanding of the causes of life-destruction, there seems room for a synthesis that neither pursues. One can agree with Badiou that politics concerns struggles for truth that go beyond the established universe of discourse and the protection of the abstract animality of humanity, but also argue that the human animal must be alive if it is to become anything higher. Especially in light of globally life-threatening environmental collapse (a problem neither addresses) it becomes apparent that the affirmation of life and the protection of life’s conditions must be the foundation (if not the ultimate goal) of transformative politics today.

That conclusion is also relevant for assessing the second major topic of disagreement. Milner and Badiou agree that the Leninist model of revolution is dead, but disagree on the question of whether a new model of revolution is necessary. Milner, like many ex-Marxists, has been so shaken by the violence of twentieth century revolutions that he rejects the desirability of a new revolutionary project. (128) For Badiou, by contrast, a new revolutionary formation against the hegemony of parlemento-capitalism is necessary, although he admits that he does not know what definite form it will take. Whatever new politics emerges, it must learn the lessons of the past, must recognise the limitations of recent ‘horizontalist’ movements like Occupy Wall Street, and formulate hypotheses (like his own ‘Communist hypothesis’), which “retain the principle of possibility” (125) of political goals that cannot be captured by the current system. Whereas Milner acknowledges structural injustice, but has no hope in its ever being systematically overcome, Badiou retains that hope, but is politically honest enough to say that he cannot foresee what sort of movement would be capable of realizing the political truth his hypothesis preserves. Their concrete political focus is France and Eurocentric for the most part and it thus excludes consideration of the various experiments with “twenty-first century socialism” in Venezuela and other South American countries. These experiments are highly germane to the political problems on which they focus, and some engagement with them, especially in Badiou’s case, might have advanced the conversation.

However, that which really divides the two former comrades is not matters of political analysis but the conceptual framework each brings to bear on those problems. Their political differences are grounded in philosophical differences concerning universality and truth. For Badiou, the self-proclaimed Platonist, truths are universal, not only in their not being relative to changing contexts, but also in terms of their capacity to destabilise existing social structures, all of which make claims to legitimacy that genuine truths (those that mobilise subjects faithful to them) undermine. (80) Milner, by contrast, bases his conservative politics on a rejection of transcendent truths. As a consequence, he rejects the disruptive force of truth essential to Badiou. One might say that for Milner there are truths but no Truth, no getting out of Plato’s cave, as he says, (127) and thus no universal standpoint from which to criticise existing reality and to chart of fundamentally different course. While the respective arguments can only by fully understood if readers are versed in each author’s major theoretical works, the philosophical exchanges serve as a sound introduction.

There can be no misunderstanding their differences in regard to the main political problems of France today. Had I been reading this aspect of their exchange prior to the Charlie Hebdo attacks, I might have been tempted to judge it as provincial and not of general interest. However, the harsh light cast on the state of Muslims in France January’s attacks gives their very sharp disagreement over the relative importance in France today of anti-Semitism or anti-Arab, anti-Muslim sentiment and policy, global significance. For Milner, anti-Semitism remains a profound French and European problem, while for Badiou the Arab population of France has replaced the Jews as the demonized minority living in the most precarious and dangerous circumstances. It is difficult to disagree with his argument that “Jean-Claude Milner … almost monstrously underestimates, what he in fact simply denies, is the quasi-consensual power in France, no doubt in Europe as a whole, of the hostility towards Arabs and Black Africans.” (153) In the wake of January’s shootings and the massive police and military response, the paranoia about “sleeper cells” and a thousand and one Arab plots against “the West,” the importance of Badiou’s arguments cannot be underestimated. The conversations thus conclude—as is fitting for a Platonic dialogue—in an aporia which only future practice can resolve.

23 January 2015

One comment

  1. مجادلات: آلن بدیو و ژان کلود میلنر:
    گفتگو در باره يِ سياست و فلسفه يِ دوران ما
    ترجمه به انگليسي: سوزان ايپيتزر
    پوليتي پرس، كمبريج، 2014 ، 200 ص. 99.14 ليره

    سوزان اسپایتزر با ترجمه کتاب« مجادلات: گفتگو پیرامون سیاست و فلسفه در دوران ما» که دربرگیرنده گفتگوهای میان آلن بدیو و رفیق سابق اش، ژان کلود میلنر است حقیقتاٌ به غنای فلسفه سیاسی معاصر کمک شایانی کرده است. کتاب سال گذشته میلادی( 2014) در 200 صفحه از سوی انتشارات پولیتی پرس کمبریج به قیمت 15 لیره و شابک شماره 978074682174 منتشر شده و بازتاب مناسبی در محافل آکادمیک داشته است بطوریه جف نونان، پرفسور فلسفه از دانشگاه ویندسور، اونتاریوی کانادا که خود نویسنده کتاب:« اخلاق ماتریالیستی و ارزش زندگی» است مرور جالبی بر مطالب آن نوشته است.

    اگر این ادعای آلن بدیو راست باشد که فیلسوفی تمام و کمال افلاتونی است ( 132) در اینصورت کتاب هم تمام و کمال اثری در فرم دیالوگ است. اگر دوستان خواننده آشنایی قبلی با نظرات میلنر نداشته باشند، در درک جزئیات اختلافات اساسی نظریات بدیو با میلنر که اتفاقاٌ دربرگیرنده و روشن کننده یِ مسائل بنیادی تئوری رادیکال عصرماست، دچار مشکل خواهند شد. گفتگوها یا باصطلاح مجادلات در فضایی احترام آمیز و مودبانه انجام گرفته اما در قسمت هایی از کتاب که دو اندیشمند با نوشته های خود در پی روشن کردن نقطه نظرات و نشان دادن اختلافات خود در خصوص مسائل مطروحه برآمده اند فضای نوشته ها طوفانی شده و چنان برخوردها تند و تیز می شوند که تنها در مباحثات رودررو امکان پپذیر است.

    بدیو و میلنر که هردو در دهه 1960 مائوئیست بودند در سالهای اخیر و طی گذر زمان، اختلاف نظرات بسیار گسترده ای باهم پیدا کرده اند. چهار مسئله ای که بدیو و میلنر به گفتگو در باره یِ آنها پرداخته اند عبارتند از:

    1- معنای « سیاست» و ارزش های مبنایی آن

    2- شکست چپ قرن بیستم و آینده پروژه کمونیست

    3- موقعیت ایده ها و حقایق جهانی

    4- وضع مباحثات سیاسی معاصر در فرانسه

    به ترتیب به توضیح هریک از این تاپیک ها می پردازم.

    از نظر کلود میلنر سیاست اساساٌ با « بدن و بقای آن » (12) سروکاردارد. مهمترین درس سیاسی قرن بیستم این است که باید در مناسبات سیاسی به جای قتل و سبعیت ، راهی برای تغییر منازعات خشونت آمیز پیدا کرد که بتواند به یافتن راه حل واقعی برای عوامل ساختاری ستم، استثمار و بهره کشی کمک کند. از نظر میلنر سیاست روندی است که در آن تلاش برای اقناع از طریق بحث و گفتگو جایگزین تلاش برای نابودی مخالف با استفاده از ابزارهای خشونت آمیز می شود. بدیو که با « اگر امکان داشته باشد، نکشتن بهتر است» (104) موافق است قویاص تاکید می کند که مخالفت با خشونت و صرف محکوم کردن آن، نمونه ای از اخلاق انتزاعی است که تنها تداوم قتل و کشتار را تضمین خواهد کرد: « می گویم که» بدیو ادامه می دهد« کشتارها غیر عقلایی اند و ضروری است برای متوقف کردن آنها، سیاستی را که زمینه اجرایی شدن آنها را فراهم می کند درک کنیم». (25) اختلاف نظری که اینجا پیش می آید اختلاف در تعبیر و تفسیر « علل» است ( بی تفاوتی اخلاقی در برابر تن های بلادیده از نظر میلنر و پروزه های سیاسی عقیم از نظر بدیو) و نیز اختلاف بنیادی بر سر معنای سیاست. از نظر میلنر بنیاد سیاست محافظه کارانه است: بی خطر است. از نظر بدیو اما سیاست اکتیویست است: اگر اجازه بدهند خطرات موجود همچنان تداوم یابد البته سیاست می کوشد صدمه نزند. قرن بیست و یکم نیازمند سیاست نوینی است که در آن هدف بقا نباشد بلکه خلق ایده های نوینی از آرادی و برابری باشد. بقا هدف « انسانِ حیوان» (95) و حقیقت هدف انسان است.

    در حالیکه انتقاد بدیو از میلر تا آنجا که به درک ملزومات حفظ حیات به فهمیدن ملزومات نابودی حیات برمی گردد صحیح است اما به نظر می رسد می شد به سنتزی از دو ایده دست یافت که هیچ کدام آن را ادامه نداده اند. می توان با بدیو موافق بود آنجا که می گوید سیاست میل به مبارزه برای حقیقت دارد . حقیقتی که از عالم نهادینه شده دیسکورس و حفظ حیوانیت انتزاعی انسان فراتر می رود اما در عین حال می گوید که انسانِ حیوان باید برای رسیدن به مرحله ای عالیتر بتواند زنده بماند. خصوصاٌ در سایه سقوط محیط تهدید کننده حیات جهانی( مشکلی که هیچکدام اشاره ای به آن نمی کنند) مشخص می شود که حفظ و حمایت از زندگی و شرایط ان باید بنیان ( اگر نگوییم هدف نهایی) سیاست ترانسفورماتیو امروزی باشد.

    این نتیجه گیری همچنین به دومین تاپیک مورد اختلاف اصلی درکتاب مربوط است. میلنر و بدیو موافق اند که مدل لنینی انقلاب مرده است، اما در خصوص ضرورت مدل نوین انقلاب توافق ندارند. میلنر درست مثل همه مارکسیست های سابق چنان از خشونت انقلابات قرن بیستم پریشان است که لزوم پروژه نوین انقلابی را رد می کند. (128) برعکس از نظر بدیو، فرماسیون جدید انقلابی در برابر هژمونی کاپیتالیسم پارلمانی ضرورت دارد. گرچه می پذیرد که نمی داند شکل قطعی انقلاب مورد نظرش چگونه خواهد بود. هر زمان و هرکجا که سیاست های نوین ظهور کنند لاجرم با درس گیری از گذشته، ضروری است محدودیت های « هوریزونتالیست»های اخیر همچون « جنبش اشغال وال استریت» را درک کرده و تزهای جدیدی را فرموله کنند( مثل تزهای کمونیستی خودشان) که ناظر بر اصول احتمالات اهداف سیاسی باشد که سیستم های جاری نتوانند مصادره شان کنند.(125) درصورتیکه هرگاه میلنر از بیعدالتی ساختاری بحث می کند هیچ امیدی به فایق آمدن سیستماتیک بر اوضاع نشان نمی دهد در حالیکه بدیو ضمن امیدواری اینقدر صداقت دارد که به ناتوانی اش در پیش بینی نوع جنبشی که بتواند حقیقت سیاسی نظریات اش را رئالیزه کند، اعتراف نماید. تمرکز سیاسی کنکرت آنها در اکثر صفحات کتاب بر فرانسه و محوریت اروپا متمرکز است و به این ترتیب تجارب متنوع « سوسیالیسم قرن بیست و یکم» در ونزوئلا و سایر کشورهای آمریکای جنوبی از نظر دور مانده است. این تجارب اتفاقاٌ بسیار به بحث مورد نظرشان در خصوص مسائل سیاسی مربوط می شدند و خصوصاٌ در مسائل مطرح شده از سوی بدیو می توانستند موجب پیشبرد و تعمیق مباحثات شوند.

    درهرصورت، آنچه دو رفیق سابق را از هم جدا می کند صرفاٌ موضوعات مربوط به تحلیل سیاسی نیستند بلکه چارچوب های نظری که این مسائل را در قالب آنها مطرح می کنند هم محل منازعه است. اختلافات سیاسی آنها بر زمینه اختلاف نظرهای فلسفی در خصوص حقیقت و جهانشمولی استوار است. از نظر بدیو، افلاتونی خودخوانده، حقایق نه تنها در عدم نسبیت شان در رابطه با کانتکست های متغیر، بلکه همچنین در ترم های مربوط به ظرفیت شان در برهم زدن ساخت های اجتماعی موجود، جهانشمول اند و ادعا می شود همه نظرات طرح شده ( که توده های وفادار را بسیج می کنند) از حقیقت ناب سیراب می شوند. (80) برعکس میلنر سیاست محافظه کارانه خود را بر رد حقایق متعالی استوار می کند. در نتیجه، نیرویِ تغییر آفرینِ حقیقتی که برای بدیو اهمیت اساسی دارد را رد می کند. می توان گفت که از نظر میلنر حقایق وجود دارند نه حقیقت و همآنگونه که خود می گوید « امکان خروج از غار افلاطون وجود ندارد» ( 127) بنابراین هیچ ایده جهانشمولی نیست که بتوان با ایستادن بر سر آن واقعیت های موجود را نقد کرد و طریقی بنیاداٌ متفاوت را عرضه نمود. این بحث های عمیق را تنها زمانی می توان دقیقاٌ و کاملاٌ دریافت که خواننده از کم و کیف آثار تئوریکی عمده دو نویسنده مطلع بوده و تبادل نظر فلسفی را به عنوان مقدمه مناسب برای سایر مطالب مورد مجادله، در نظر بگیرد.

    در مباحثات ایندو بر سر مسائل مطرح شده در خصوص مسائل عمده سیاسی فرانسه امروزی، امکان سوء تفاهم وجود ندارد. اگر این وجه مجادلات آنها را قبل از حمله شارلی ابدو می خواندم زیاد اهمیتی به آن نمی دادم و تنها به عنوان موضوعی جزئی و نه کلی در نظر می گرفتم اما نور بسیار روشنی که به وضعیت مسلمانان فرانسه در حملات ژانویه انداخته شده نشانگر اختلاف نظر عمیق آنها در مورد سیاست و احساسات یهود و یا عرب ستیزانه و اهمیت جهانی آن است.از نظر میلنر یهود ستیزی هنوز هم مشکل اصلی فرانسه و اروپا است در حالیکه بدیو معتقد است در حال حاضر جمعیت عرب فرانسه جای یهودی ها را به مثابه اقلیت شیطانی گرفته اندکه در شرایط خطرناکی بسر می برند. عدم توافق با این گفته که: « ژان کلود میلنر…با بدذاتی حقیقت احساسات دشمنی و بدبینی نسبت به اعراب و سیاهان آفریقا را در اروپا و فرانسه ناچیز جلوه داده و انکار می کند.» 153)اهمیت نظرات بدیو زمانی بیشتر مشخص می شود که وقایع اخیر در فرانسه و اروپا و نیز پاسخ پلیس و ارتش به آن وقایع را مجدداٌ در پرتو مجادلات این دو اندیشمند مطالعه کنیم. مجادلات در تطابق با دیالوگ افلاتونی چنین ختم می شود: تنها مبارزات آتی می تواند مسائل را حل کند…

Make a comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *